منتظرم تمرین بعدی استاد بزرگ برسه.

تو این دوره از زندگی این یکی از سرگرمیا و دلخوشیای جدی منه.

پیرزن نشسته بود و من داشتم به الهام می‌گفتم که سال طلای سفید دوس نداره می‌گه نقره‌اس انگار...طلای سفید زرد دوس داره..خودم همه طلای زرد و می‌خندیدیم با الهام که بس که دهاتی هستیم و اینا...
بعد مادر سال با همون حالتی که دقیقنش رو در وجود سال دیدم..گفت اگه طلای سفید دوس نداری پس این گوشواره‌ها چیه...
عربا به این آدما می‌گن ما تنبلع...یعنی بلعیده نمی‌شه..قورت دادنی نیس...هضم‌ناشونده‌اس..سخته...سفته..ثقیله..
گفتم مگه من نگا می‌کنم اون چی خوشش بیاد که گوشم کنم یا نکنم؟ چی‌کار به اون دارم من؟ من کار خودم رو می‌کنم..
این پاره‌اش می‌کنه.
فکر می‌کنه عین خودش باید سجده کنم برای کیر مقتدر پدر سال که دو تا زن سرم اورده و ...
ضمنا این طلا نیس گوشواره‌های خواهرمه و بدله..تو ماشین بود یادم رفته بود..

- اگه گوشواره‌های خواهرته چطور تو توی ماشین یادت رفته؟

شمرده انگار با یه کودن حرف بزنم گفتم:
گوشواره‌های خواهرمه کردم تو گوشم و بعد تو ماشین دراوردم..برای این‌که گم نشه وقتی می‌اومدیم سمتتون باز گوشم کردم

ناراضی بود...الهام هی می‌خندید ...و به بچه‌اش که سه ماهشه می‌گف زن عمو بده...زبون درازی یادت می‌ده..باش نگردیا./

بعد لباسای دانیال رو دادم و پدر سال گف بابا ببین زن عمو دوستت داره

مادر سال هیچی نمی‌گف..یه هو گرمش شد رف حموم.

به قول الهام شاشید تو خودش لابد.

رفته بودیم خونه‌ی پدر سال. الهام عکسا رو دید. ذوق کرد که قشنگن و لباسات و فلان...مادر سال هم بود.
با نگاه از گوشه‌ی دماغ همیگشی و حالت مچ‌گیرانه. وقتی ب تبریک گفت با لحنی گفت که خوبه بارون نشد که انگار متاسف بود که بارون نشده...انگار هیجانی که منتظر بود با خراب شدن عروسی تو جونش بیفته منقض شده بود.

یا منقص؟

یادم نیست چی بود.به‌هرحال اصرار که عکسا رو نشونم بده. همه‌ی دخترا رو دید و چیزی نگفت. خواهرم رو دید و پرسید این زنِ عجمه‌اس؟

تموم دخترا بودن...هیچ نظری در مورد هیچ کدوم نداد اما آماده بود که در مورد خواهرم که زن فارس شده بود برینه: این همون زنِ عجمه‌اس؟

گفتم اسمش فلانیه.

الهام مرده بود از خنده که واااای چه محکم و خرفهم گفتی این رو...پیرزن جا خورد. توقع نداشت جلوی الهام  با لحن بی‌شعور و احمق و خرفهم باش حرف بزنم...

بعد بلند شد یه تیکه پارچه از اون قدیم ندیما مونده بود پیشش براش پارچه گرفتم...گفت برام از اینا بگیر خنکه..
یعنی حالا شهری که توشن قحطی پارچه اومده...گدا خو یه بار تو برام یه چیزی بگیر...
پارچه گرفتم و گذاشتم تو کیفم...
بعد الهام داشت ادای بن درمی‎اورد جلوی پدر سال بش گفتم الان می‌گیرم این‌جا کبودت می‌کنم....جای سالم نمی‌ذارم تو بدنت....فقط ادای پسرم رو دربیار..یا ادای حرف زدن من رو..کل تیر و طایفه‌اتون رو بگردی..کسی رو پیدا نمی‌کنی مثل من و پسرم بلد باشه حرف بزنه

که پدر سال گفت این زنیه که دوس دارم.

مادر سال  و الهام چیزی نگفتن..
بعد دلم برای الهام سوخت و تو اتاق خوابش بش گفتم خوشکل شدی..ریز ریز خندید...و بوسیدم.

هر چند دیر:

اما این اسمش فضولیه...نه اهمیت داشتن برای طرف.

فضول.

عکس بچگیای سال تو گوشیمه..هر وقت می‎‌بینمش می‌بوسمش...انگار بچه‌امه...کاش مادر سال بودم.

هر وقت به سال زنگ می‌زنم می‌گم رب گوجه بیار...یا فلان چیز..بعد می‌پرسم دوسم داری؟ می‌گه آره..صداش تو دماغی و رسمیه..می‌گم چی آره...ساکت می‌شه..یعنی کسی پیششه...اصرار می‌کنم خو چی آره...صداش تو دماغی و رسمیه همچنان : نمی‌شه.
- خوب چقدر؟
-خیلی.
- خدافظ معتاد.
کمی از رسمی بودن صداش کم می‌شه..یه  کم خنده توشه: چی؟!
تو دماغی می‌گم: خدافششش.
با صدایی که اصلا رسمی نیس دیگه و خنده‌اش بیشتره می‌گه خدافظ.

بعد کیفچی اوردن و که الان می‌گن ارگ لابد...و خواننده خوند:
اسمر والعیون چتاله... الذهب بزنوده الفرگ یحلاله...

بیرون بودم یه لحظه...سال من رو ندیده بود...صداش کردم اومد پشت بوته‌ها گفتم بیا ببینم تا پاک نشده.. روبنده رو زدم بالا ببینتم...زورکی اومد...خواننده سمت مردا داشت می‌خوند.. انگار حالا چی‌کار داریم می‌کنیم...استرس داش و هی زود باش و زود باش...و زشته و عیبه و حالا می‌گن کجا رفته و با کی رفته...کشت تا من رو دید و گفت قشنگی...اما خیلی لوسی...یعنی مرده بودم از لوسی...دستم تو موهام بود...گفت داره در مورد تو می‌خونه
سبزه‌اس و چشاش کشنده و طلا رو بازوهاش قشنگه..فرق بش میاد..
گفتم ببوسم...گفت این‌جا؟ اصلا..گفتم ببوس..دیگه..پریدم تو هوا...اطراف رو نگاه کرد خواس ببوسه که یکی صداش زد ابوفلان...برگشت...پسرخاله‌ی باباش...سال گفت نعم سید؟..و من تو دلم گفت مرض الطگاک..
انشالا بمیری.
سال سیخ و عصا قورت داده رفت. از خداش بود بره.
مطمینوم.

بعد براش ادای زن ف رو دراوردم وقتی می‌گه:
هم یه بار زدوم با چوب...هم یه بار زدوم با میله آنتن..هم یه بار زدوم با لوله‌گیر و زری اونجاس که بگه: مو بودم..مو بودوم..
بابام غش کرده بود که نگا کن چطور سرش رو یه وری می‌گیره و یه وری نگاه می‌کنه...ولک این خو بیگ‌پوره.

بیگ‌پور یا اون‌طوری که مادرم صداش می‌زنه: بیت‌پور همسایه‌ی لرشونه..
می‌گفت واقعا پس آدمای یه فرهنگ و نژاد و قوم و قبیله مدل حرف زدن و حرکات و نگا کردنشونم عین همه...اون وسط هم مورتون هلاک بود از خنده..
آخر شب پیام داد بم که بیا بیرون هوا خوبه..گفتم می‌خوام بخوابم نوشت در مورد خودمه درددل و مشورت...گفتم خوابم میاد

دلم خیلی براش سوخت. اما واجبه رو ندم.

بابام و برادرام نرفته بودن.

بابام نخواست عکس خواهرم رو ببینه. یعنی من اصراری نکردم نشونش بدم. خجالت می‌کشه...یه همچین تعصباتی داره. خوشش نمیاد عکس دخترش رو نشون بدن که مثلا آرایشش کردن و لباسش بازه و  از این برنامه‌ها...پسرا هم ندیدن...جز برادرِ نرم‌اخلاقم که پروفایلش اینه که آدم مرد نباشه اما نامرد هم نباشه...و کسی البته ازش توقع نداره زیاد مرد باشه..خیلی دلم می‌خواد بش بگم خودت رو خیلی اذیت نکن از این بابت...من یکی که در این زمینه حسابی باز نمی‌کنم روت..شایدم گفتم یه روز.
اون اصرار کرد عکس خواهرم رو ببینه و دید و گفت تغییر کرده و ...یه سری صبحتا هم کرد که از زن‌ها و دخترا شنیدم تا مردا...بعد مادرم رو بردن خونه عروس بمونه...
 بابام با لحن سنگینی چایش رو هم زد و پرسید که چی شد تو عروسی...و اینا..براش تعریف کردم که ملایه چی خوند و ما چه کردیم..که پول دادیم مدح طایفه رو بگن...خیلی خندید و اشکاش رو پاک کرد.

عروس چرخون هم داشتن...دو قدم یه بار می‌ایستادن و سال عصبانی بود...بی‌احتیاط می‌روندن و قوانین راهنمایی رانندگی رو مراعات نمی‌کردن...من هم دوس نداشتم خوب...اما حوصله‌ی غر  و نق سال رو نداشتم...گفتم ببرم خونه‌ی بابام..حوصله‌ی گشتن ندارم..
مژه‌ها رو کندم..موهای اضافه رو تو ماشین دراوردم...پد آرایش کشیدم رو لبام و چشمام و راحت شدم..وقتی رسیدیم خونه پاکِ پاک بودم.

بعد مینا پیله کرده بود به مادرم که چیه انگار اومدی حوزه..چرا این‌همه شله رو سفت بستی...چرا عبا روسرته... عباش رو کشید...مادرم خوب خجالتیه...روش نمی‌شه عباش رو برداره..من کاریش ندارم..هر طوری می‌گرده بگرده...مینا برداشت عباش رو....مامانم انگار برهنه‌اش کرده باشن..دس گذاشت رو سرشونه‌هاش...می‌دونم مادرم منتظر بود بگم چی‌کارش داری...

اما کاری نداشتم.چیزی نگفتم و گل سر نانا رو درست کردم.
رفته بودم فقط به خودم کاری داشته باشم..خودشون حلش کنن بین خودشون. ..نه وکیل مدافع کسی‌ام و نه دلم برای کسی می‌سوزه..همه ماشالا زبون دارن به موقعش..حداقل برای من.
من بتونم دو دیقه خوش بگذرونم..کافیه.

زن ممد هم اومده بود. من کاریش نداشتم..با سر سلام کردم بش و رد شدم..زیبا کشتمون که شهرزاد فلان کن بهمان کن ببینتت...خود زن ممد چسبیده بود به مادرم....انگار پناهش باشه..گناه داش...بلد نیس لباس بپوشه یا به خودش برسه..ولش کنید دیگه..ممد رو بُرد نوش جونش..یه بوسم روش...
حالا چه خسران عظیمیه که برای جبرانش یا تشفی ازش _دل خنک شدن ، شفا یافتن- برداریم دل زنش رو آب کنیم...چه اهمیتی داره که ببینه ما ...اصلا چی هستیم مگه ما اصلا...یعنی حالا دیگه یه پیرن آبی و دوتا دونه رنگ تو صورت نیس تو دنیا؟
اینم گِلش رو نداره زنه..اگرچه از دیدن مقنعه‌ی سیاه و مانتوی سیاه و کفش ورزشی‌اش تو عروسی در نگاه اول جا خوردم اما مربوط به من نبود...
دوس داره این‌طوری بیاد..به من چه.

یه سید جد تو کمر نزده هم بود دم در...شبیه این نقاشیا که می‌گن امام علی و حضرت عباس اون‎‌طوری بودن...همون‌طوری ریشو و چشم و ابرو درست...دشداشه سفید چفیه سبز دورِ شونه...زیبا کشفش کرد..برقع‌ها رو انداختیم...زیبا تو گوشم گفت الف صلوات عله روح جدک سید..
هزار صلوات به روح جدت
برقع‌ها رو از دم ماشین انداخته بودیم رو صورتمون باد وزید یه‌هو..رفت کنار....مال من که از شامس بدم پرواز کرد رفت کنار ایشششش...بند کفشمون هم که پوکید عدل درست روبروش...نوچ..خدایا توبه..شامس نداریم..حالا فکر نکنه از عمده؟
خودشم نجیبانه سرفه‌ای کرد و گفت اهلا و سهلا..
زیبا به ایوب نگاه کرد که تو تاریکی شب گم شده بود بس که خودش شبه..و من به سالوتی... که اخم کرده به جمع حاضر نگاه می‌کرد و به نظرش مسخره‌‍اش رو دراوردن این جوونا با این همه قر و فر...گناه داش سالوتی...به زیبا گفتم من رفتم..زیبا می‌گفت بابا بذار متبرک شیم..
گفتم بمیر ..
نمرد که...نمی‌دونم دیگه دسش به ضریح رسید یا نه.

خواهر دوماد هم طاووس چاقی بود که از رو کونش دم طاووس سبز رنگی آویزون بود...عروس می‌گفت که ازت خوشش اومده. یعنی از مدل خودشی.
گفتم ربطی به هم نداریم. اون طاووسه. من ماهی.

- زیبا گفت یوما عینی...اشلون حچی حلو.
چشمک زدم بش و اوکی داد.

به‌ام گفتن هم سمیره توفیق.
خوشحال شدم چون دوسش دارم از بچگی.

مینا نمی‌دونم چش شده بود. می‌گف داغ‌تر از آش نشید. زیاد نرقص...خودت رو هلاک نکن...
‌مگه ما به‌خاطر خونواده‌ی دوماد می‌رقصیدیم یا حتی چون عروس خواهرمونه؟ اصلا. به‌خاطر دلِ خودم. خودم دلم می‌خواس شاد باشیم و خوش بگذرونیم...نق می‌زد که چرا بلد نیستیم برقصیم..چرا بابام نمی‌ذاش بریم عروسی...چرا ...خونواده‌ی شوهرش رقاصن چون.
هی تو گوشم می‌گف. خوب بابا قرار نیس نجوا فواد یا تحیه کاریوکا یا نمی‌دونم کی بشیم...در حد خودمون خوبیم..به قول خودش کی رفتیم عروسی ما یا کیو دیدیم...یا اصلا کجا و برای کی می‌رقصیدیم...آدم خودش رو یه تکونی می‌ده...
چون فِلم‌بردار خواهرشوهرش بود و ما که همیشه آبروش رو می‌بریم...یعنی بعد از آرایشگاه که رفتیم آتلیه با عروس عکس بگیریم...رسما به من و زیبا گفت آبرومو نبرید..از نظرش لباسم عربی و بی‌کلاس بود...و هی می‌گفت چی می‌شد حالا اگه از لباسای خودشون می‌خریدم.
- عجله کردی...لباس از مدل امروزی اندازه‌ات بود..اول از همه رفتی لباس خریدی...نگشتی...من بازار روز..و جمهوری و پاساژ بز سفید و عن سیاه رو گشتم ...
خوب تو کاف‌خلی و حوصله داری. من اولین مغازه اولین لباس رو برداشتم و راضی‌ام. درد من نیست اگه از لباسم راضی نیستی.
بعدشم عقده‌ی لخت شدن ندارم...خو دوس ندارم. بم هم نمیاد..یعنی میاد اما دوس ندارم لباس لایه لایه بشه روم...از به قول لرا پهلیام بگیر تا شکم و فلان..دوس ندارم..دوس دارم لباسم راحت باشه...قشنگ باشه نه لختی. حوصله‌ی شکم‌بند و گن و فلان ندارم ..لباس خودش قشنگ بود ..حتی شاید زمانی از این مدل بگیرم...اما بی‌هویته...اصلا مسئله اینم نیس...کلا راحت نیستم تو اون لباسای شق و رق چسبونه. همین.

مینا گیر داده بود چرا موهات رو باز گذاشتی...چرا رژ کم‌رنگ زدی...چرا قرمز نزدی...چرا تغییر نکردی و آرایشت ملایمه...چرا مژه نچسبوندی دوتا...یا پرپشت...وقتی دیدمت هیچ عوض نشده بودی...
من خودم از آرایشگر خواسته بودم ملایم درست کنه..تازه از ابروهای حاشیه‌دار مربعی خوشم نمیاد..ابروی خودم رو دوس دارم..کمونی مگه چشه..دمده‌اس از نظر مینا..خودم مژه رو کنده بودم..گفته بودم لابه‌لای مژه‌ها کم بذاره..دوتا مژه رو هم..؟! چه خبره؟ مگه دوتا چشم رو هم دارم؟

کشتمون.
عن بچه‌اش تو دسش تو باشگاه ایستاده و مونده چه کنه....حتما باید بره دخترش رو بشوره..کشتمون یعنی...بعد کفشش بیس سانت...عین عمود ایستاده..عین عود صحرای کربلا ایستاده وسطمون..گیر به من که چرا کفش پاشنه بلند پات نکردی...لباست حریر و آزاده پس باید خیلی پاشنه بلند بشه کفشت..مگه می‌خوام بسکتبال بازی کنم..نمی‌دونم این قوانین تخمی تخیلی رو کی وضع می‌کنه برای آدما..این " بایدها" و "حتما" و..
زیبا گفت پول نداری به ملایه بدیم بگیم در مدح طایفه شعر بگه کون سیدها بسوزه...گفتم نه..مینا عصبانی شد که ینی چی...دیونه‌ایید مگه...این عرب‌بازیا چیه..خوب زیبا هم حالت لاف‌زن و خودنشون‌‍بده داره درست...اما حالا قتل نکرده اونم..دلش خواسته..

این کارا یعنی چی.
از تو سوتینم ده تومن دراوردم دادم زیبا...
- برو خوش باش.

زیبا گذاشتش گف دس ملایه جمیله و ملایه شروع کرد رجز خوندن و زیبا کل زد که به درد عمه‌اش نمی‌خورد..نه معلوم بود جیغ سرخپوست یا کلِ زنه..
خنده‌ام می‌گرفت بش..مادرم می‌کشیدم وسط که برو این رو بیار بیرون...خودش رو کشت..نه کلش کله..نه رقصش رقص..
- اتگول بسمار سحر اتطفر بلوسطا
- عین میخِ جادوگری وسط می‌پره..

به زیبا گفتم زیبا به اندازه‌ی کافی زحمت کشیدی..بیا بیرون خواهر..

نگام کرد و گفت میای مجلس رو بگیریم دستمون؟..گفتم باشه...یعنی نکاش نخوه داشت. نخوه یه جور عرب‌غیرت کردنه..هندونه زیر بغل گذاشتن...که یعنی خَیلِ مردی...خَیلِ.
بعد دیگه باید یکی می‌اومد من و زیبا رو جمع می‌کرد..
اما زیبا میخی بود که می‌پرید..نمی‌دونم دقیقا چرا باید بپره وقتی بلد نیست بپره تو هوا و هر بار هم اسم طایفه می‌اومد با صدای جیغ جیغوی معلمی‌اش می‌گفت هله هله..کفوا..کفوا..و من دیگه تحمل نکردم..از شینیون زرد مسخره‌اش کشیدمش بیرون و گفتم صدات دربیاد همین‌جا با کفش مینا می‌افتم به جونت.

صدات درنیاد یعنی.
اما درمی‌‍اومد باز.

اون شب برای عروسی چقدر رقصیدیم..رقصیدم در واقع..دوپینگ کرده بودم. آمپول مسکن و هر چی داشتم خوردم و سرپا مثلا رفتم..ملایه اورده بودن و دخترایی که دف می‌زدن...پارچه‌ی سبز رو سر عروس گرفتن و در مدح و زیباییش شعر خوندن...هر جا اسم عروس اومد کل زدیم و هرجا اسم طایفه‌ی پدری‌ام اومد که یعنی باشرف و اصل و نسب و فلانن شاباش ریختیم و رقصیدیم..رقص که یعنی نوعی حرکات آروم قر و غمزه داره..زیبا عین میخ تو هوا می‌پرید و بلد نبود ...خنده‌ام گرفت...بم گف آقا من اندازه‌ی تو عرب نیستم..تو گوشش گفتم تو هیچی نیستی..
و اون زدم و ملایه دیدش و بلند تو میکروفن گفت: لاتتعارکن.
دعوا نکنید و زیبا کل بلندی زد که یعنی رد گم کنه.

چرا این‌دفعه دردم مثل هر دفعه نیست و کوتابیا نیست و تموم نمی‌شه؟ اون‌قدر طول کشید و شدت پیدا کرد و توی پام و پهلوم و زیر دلم و و شکمم و کمرم و تمام تنم پخش شده؟

مسکن می‌خورم هر هشت ساعت و آخرشم دس به دیوار راه می‌رم.. خم شده..دست زیر دل گرفته..دست به پهلو...تو آینه به زیبایی‌ام نگاه می‌کنم که از صورتم پاک شده...اثری ازش نمونده..یاد یه ضرب‌المثل می‌‌افتم که بی‌ربطه. زن ف می‌گدش:
إی دسا که زیر خاک می‌پیسه..دم کار می‌ایسه..یا می‌لیسه..
یه همچین چیزی.
دسایی که زیر خاک می‌پوسه کار کردن بشون می‌چسبه.
ته‌اش اینه که زیر خاک بپیسیم دیگه. شلوغش نکنیم حالا.

در جوابِ عشق غیرافلاطونی و سوادِ من و اینا:

آخه من سواد این‌طور عشقا رو ندارم..به شدت غیرافلاطونی‌ام خودم.
چه کنم..به قول بچه‌ها گفتنی این‌کارمونه.

از اون افلاطونیا مثلا:)

گیریم هم یکی دوتا یا کمی بیشتر از یکی دوتا پیام بیاد که هر چی برای یارو می‌‍فرستی می‌‍رسه دستِ ما..هر چی عکس می‌دی به ما نشون می‌ده...

باشه. زیارت قبول. خوش بگذره.

اگه راست باشه .

اگه دروغ باشه هم اجرتون با سید الشهداء..خودش می‌دونه چطوری حالی بتون بده لابد.

به قول بچگیای بن: مففق باشید.

یکی از چیزایی که مریضم می‌کنه ننوشتنه. ..ترس از نوشتنه. ترس از قضاوت شدن و خونده شدنه.

ترس از آدمیه که می‌گه دوستمه و همیشه حالت ناظر و قانون‌گذار داره تو زندگیم. من هم که از نظارت شدن و قانونمند بودن عین مارمولک می‌ترسم. به همون اندازه که از مارمولک می‌ترسم از این دو می‌ترسم و به همون نسبت و شایدم بیشتر چندشم می‌شه.
هر وقت چیزی می‌نویسم نق می‌زنه به جونم که بله نوشتی چون می‌دونی می‌خونه...نوشتی که به گوشش برسونی..به چشمش اینه که آدم سابق نیستم...آدم رهای بی‌ترس سابق که بعد از هر پست فحش یا غزل بود یا طنز با غم..پاک و پر و پرواز می‌شد.
ترسم از قضاوت اونه اتفاقا.

بم گفته که برو جایی بنویس که هیچ آشنایی نخونه. قبول. اما تکلیف خواننده‌ی خاموش چیه..من نمی‌تونم بگم برای خودم می‌نویس..اگه این‌طور بود دفتر خاطرات بود یا وبلاگ رمزدار یا ...
بعد از این‌همه سال نوشتن و وبلاگ عوض کردن حالا به یه جور استقرار رسیدم که نمی‌تونم ازش دل بکنم...واقعا نمی‌تونم ..این احتمالا از عوارض پیریه..
آدم زورش رو نداره هی کونش رو برداره جای دیگه پهن کنه...خونده شدن توسط آدمایی که نمی‌شناسه و حتی ممکنه ازش متنفر باشن یا هر چی براش می‌شه دلخوشی.

جی‌میلا و پیغامای گاه و بی‌گاه..محبتایی که از دور حس می‌کنی..تحسینا...انتقادای سازنده و خوب‌ و هدف‌دار...
اینا.

اصرار ...هی اصرار که بمون..بنویس..باش...
من این‌جا راحتم...این‌جا رو دوس دارم و تا حالا به هیچ وبلاگ و آدرسی مثل این‌جا وابسته نشده بودم...همین کولیِ عینکی خودم.

 
C-OO-LI

به یاد رنی افتادم، وقتی که بچه بودیم، رنی بود که هر وقت جایی از بدنمان را می‌بریدیم یا زخمی می‌کردیم، روی زخم دوا می‌گذاشت و باندپیچی‌اش می‌کرد . مادرمان یا استراحت می‌کرد یا به‌‌کار مهم‌تری مشغول بود. اما رنی هر وقت لازمش داشتیم آن‌جا بود. بغلمان می‌کرد و روی میز سفید آشپزخانه، کنار خمیر پای سیبی که آماده‌اش می‌کرد، یا جوجه‌ای که تکه‌تکه‌اش می‌کرد، یا ماهی‌ای که دل و روده‌اش را درمی‌آورد، می‌نشاندمان و برای این که گریه نکنیم یک تکه قند به دهانمان می‌گذاشت.
- به من بگو کجات درد می‌کنه، جیغ نکش آروم شو و فقط بگو کجات درد می‌کنه.
اما بعضی‌ها نمی‌توانند بگویند کجایشان درد می‌کند. نمی‌توانند آرام شوند.
هیچ‌وقت نمی‌توانند جیغ نکشند.
آدمکش کور/ مارگارت اتوود/ صفحه‌ی 15

زنان فال می‌گرفتند و پیش‌گویی می‌کردند، پیشه‎ای که در طول قرن‌ها گشترش یافته بود و بر این اصل استوار بود که همه‌ی آدم‌ها به دنبال چیزی مشترک هستند:
عشق و تایید.

عشق در زمستان آغاز می‌شود/ آمد و شدِ غریبه‌ها/ صفحه‌ی 123

پدرش یک‌بار با لهجه‌ی کولی خود به او گفته بود:" این مملکت جز باران و ترانه هیچ چیز ندارد."

- حالا این که می‌گویید خوب است یا بد؟
"اوه، معرکه است، والتر! چون هر ترانه برای خاطره‌ی همراهش حکم یک سایه را دارد ...

عشق در زمستان آغاز می‌شود/ آمد و شدِ غریبه‌ها/ صفحه‌ی 119

دیروز توی مسیر وقتی برمی‌گشتیم وقتی حالم این‌همه بد نشده بود رفته بودم پایین..شوخی می‌کردم با سال که من مثل مروان حکم سرانجام جیشم باعث مرگم می‌شه...ذهبت الدوله ببوله..

می‌گن مروان حکم رفته بود جایی بشاشه عقربی ماری چیزی نیشش می‌زنه و می‌میره و دولتش به شاشی نابود می‌شه...حالا این اتفاق برای من هم بیفته دولت و حکومتی ندارم که به بودن ونبودنش  شاشم بند باشه...
بعد بزغاله دیده بودم تو راه..کوچولو...به سال گفته بودم اون سفیده رو دوس دارم شیر بدم...می‌خندید که مگه مادرشی؟ بزی؟..احساس می‌کردم مادرشم..تموم چیزای کوچولوی دنیا ..حتی چیزای بزرگ دنیا چیزای گنده‌ی دنیا وقتی کوچولو و بچه می‌شن انگار بچه‌ی منن.
مثلا مادرم یه پارچ آب برام گرفته. کوچولوه. یه نفره‌اس..هر وقت می‌بینمش می‌بوسمش و می‌ذارمش رو سینه‌ام: سیل بَهول..سیل بَهول..
سیرِ سیر سیل بَهول...سال گاهی دسش رو کنار سرش دورانی می‌چرخونه یعنی که روانی.
به بزغاله نگاه می‌کردم که کرم رنگ و سفید بود و دلم می‌خواست فشارش بدم به خودم تا بگه غیییییق..
مریضی من از اینه.
من باید بعد از نانا دوتا بچه دیگه می‌اوردم..سال نذاشت...دیروز بچه‌ی الهام رو دیدم..چیزای کوچولو و گمبولو قشنگن..هر چیز کوچولویی قشنگه..آدم دلش می‌خواد فشارش بده به خودش و شیرش بده.

توی مدت گذشته با بوسی دوست شده بودم...نمی‌گم دوستش داشتم اما باهاش زندگی می‌کردم...دیدن سینه‌هاش که موقع شیرخوردن بچه‌هاش که می‌شه پر می‌شه و نوک تیزشون می‌زنه بیرون..دیدن خستگی‌اش وقتی دراز کشیده و بچه‌ها شیر می‌خورن که تو قلبم..تو دلم وقتی نگاشون می‌‌کنم می‌گم قربونتون برم که چقدر خوشکل و نازید...اما زندگی و طبیعت اینا نیس که...فقط اینا نیس...مثلا دوسی. یکی از بچه‌های بوسی بود..همیشه مریض و کوچیک...همه لگدش می‌زدن..احساس خطر نمی‌کرد مثل بقیه و خودش رو دوست کسایی می‌دونس که دوستش نبودن و دوسش نداشتن...برای همین هم اسمش رو گذاشتم دوسی..کوچولو بود و میوهاش بی‌جون..یه روز ماشین بش زد و مرد...به نانا گفتم رفته یه جای دیگه و دو روز براش تو خلوت و خودم گریه می‌کردم...
وقتی خیلی بچه بودم خونه‌ی داییم بودیم...داستان زنی رو گفتن که شوهرش میاد و می‌کشدش و بچه‌هاش رو می‌کشه...دختره یه سالش بوده و زیر سینه‌ی مادرش شیر می‌خورده..شاید اول دوم دبستان بودم...یه هفته‌ی تمام با کسی حرف نزدم..هر چی بم پیله کردن چته...چرا چیزی نمی‌گی حرف نمی‌زدم..فقط تو مسیر مدرسه و تنهایی برای اون بچه گریه می‌کردم و تصور می‌کردم...
حالا خجالت م‌کشم بگم چمه...به نظر لوس بازی میاد و بچه بازی و شلوغ کردن یا اغراق...
حالا خسته‌ام و سردرد دارم..
وجودم تیکه‌ای از درد و غصه‌اس...و سال میاد می‌گه این‌طوری نگام نکن.

بچه‌های بوسی رو بیرون کردن. گذاشتنشون تو پارک روبرویی..من روی مبل دراز کشیده بودم و دیدم بوسی اومد..یعنی شنیدم که میوی تیزی کرد...می‌دونستم اومده دنبال بچه‌هاش...بچه‌ها نبودن...رفتم تو حیاط..و دیدمش..روی کابینت خالی‌ایی که همیشه بچه‌هاش توش قایم می‌شدن..رو به اون با گردنی بالا گرفته بچه‌ها رو صدا می‌کرد و صدا نمی‌شنید...بچه‌هاش رو پیدا نکرده بود...شاید گم شده بودن..شاید گربه با سگی وحشی و هار خورده بودشون...عکساشونو داشتم..بعد گریه کردم...خیلی گریه کردم..بوسی چشاش رو تنگ می‌کرد و صدا می‌زد ..میو‌های تیز مادرانه‌اش که مخصوص صدا کردن بچه‌هاش بود ..وقتی از سر و کولش بالا می‌رفتن و شیر می‌خوردن..دخترم خواب بود..پسرم و پدرش بیرون بودن...من نشستم تو حیاط به بوسی نگاه کردم و درد تو سینه‌ام پیچید..وقتی می‌نویسم درد منظورم خودِ درده..دردی عجیب و کشنده..مثل سوزش...مثل آتیش تو کل فضای سینه‌ام پیچید و تو قلبم گلوله شد...
بوسی صدا می‌زد و صدا نمی‌شنید...بچه‌هاش رو می‌خواست...
چرا بیرونشون کرده بودن؟ گفته بودم بشون تو سبزیا نرن...نگفته بودم بندازن‌شون تو پارک...روزای آخر بزرگ شده بودن..خیلی بانمک و شیرین از سر و کول بوسی بالا می‌رفتن و تو سر و گوش هم می‌زدن...خدایا نمی‌تونستم اشکم رو بند بیارم...به خودم گفتم حالا می‌میرم...چند روز پیش برادرم کلیپی نشونم داده بود بی که بم بگه چیه..زن‌ها و مردهایی ایستاده بودن...گروهی زن و گروهی مرد.جفت جفت هم..بعد الله‌اکبر و جدا کردن‌شون از هم...دستا طرف هم کشیده می‌شد و جیغ و "یوما" و فلان بلند..بود...شیع بودند یا ایزدی یا هر کسی که داعش تشخص داده بود زن‌هاشون رو بفروشه و مردها حتی پسرهای سیزده چهارده ساله رو بکشه..از اون روز بی که به روی خودم بیارم قلبم زخم برداشته بود..هیچ وقت تو یان چند روز نتونستم این صحنه رو فراموش کنم...دختربچه‌ای که از پدرش می‌کشیدنش..یا پسر نوجوونی که دستاش رو از دستای مادرش به زور درمی‌اوردن...اینا آدم می‌شدن؟ زندگی داشتن؟ اینا فراموش می‌کردن؟ اینا ..
به بوسی نگاه می‌کردم و اشکا بند نمی‌اومد..
چرا اصلا باید تو خونه بچه‌دار می‌شد؟ تقصیر بنه...از حیوانات بدم میاد..همیشه باعث می‌شن قلبم درد بگیره..برای جوجه‌ها..برای گربه‌ها..برای ماهی‌ها..دیدن‌شون سرپا ایستاده توی ماشین..بسته شده پشت موتور...دیدن‌شون توی یه ذره جا تلنبار شده روی هم..دیدن‌شون تو ماشین‌های باری ایستاده سرپا..لرزان..بی‌زبان و دفاع...
از حیوانات بدم میاد..از بوسی و بچه‌هاش...
گریه کردم و زنگ زدم به سال و گفتم بیاید پیداشون کنیذ...زورکی کرده بودن‌شون بیرون..یکی‌اشون رفته بود تو آبگرمکن یکی دیگه‌اشون تو دسشویی...بوسی احمق نمی‌تونس پیداشون کنه...
وقتی سال اومد به بوسی گف این احمق هنوز این‌جاس..و من رو دید که مرده بودم از گریه...خفه شده بودم..نمی‌تونستم حرف بزنم...نمی‌تونستم نفس بکشم  ..دیدنش..که صدا می‌زدشون..موقع شیرخوردن‌شون بود...چطور می‌تونستم پیداشون کنم...؟ گوشیم رو برداشتم و رفتم توی پارک روبرویی...
یاد اون سیاه سفیده افتادم که با صورت کوچولوش نگام می‌کردم و همیشه وقتی نگام می‌کرد بش می‌گفتم حرف نباشه..
من بزرگ نشدم...بالغ نشدم..با واقعیت خشن و سخت این دنیا کنار نیومدم...من قلب مسخره‌ای دارم که به درد این دنیا نمی‌خوره...این دنیا ...دلم برای همه چی می‌سوزه..برای یخ‌هایی که تو ظرف‌شویی آب می‌شه..برای فاخته‌های مرده‌ی زیر درخت..برای بچه گنجشکایی که وقتی باد می‌وزه از نخل می‌افتن...برا نگاه گوسفندایی که ف اینا میارن سر ببرن و بخورن..
برای خیلی چیزا...
حتی برای مورچه‌هایی که تو دشویی جمع می‌شن و وقتی روشون آب می‌ریزیم می‌میرن...
قلب من برای پذیرفتن واقعیت جدایی و مرگ خلق نشده و دردش ..دردهاش از همینه...ضیغم اینا یه درخت داشتن تو حیاط...تا نخواستنش زیرش اسید ریختن و مرد...وقتی بار قبل رفتم دیدم سوخته دلم خواسته بمیرم ..غصه مشت شد و قلبم رو فشرد و خون قلبم از لابه‌لای انگشتاش شره کرد
خودم رو دیدم که برای جوجه‌هایی که خواهرام خفه می‌کنن گریه می‌کنم..برای مرغی که افتاد توی دیگی که توش خرما می‌جوشوندن و سوخت..برای هر چیزی..هر چیزی..
از خودم بدم اومد..از دست خودم عصبانی شدم....دوتاشون رو پیدا کردم...سال گفت خودم می‌گیرم تو مریضی...دستکشا رو برداشت و یکی‌اشون رو گرفت...
من نباید به چیزی عادت کنم...نباید به چیزی...آدمی...موجودی...من عمیق دوست می‌دارم و عمیق درد می‌کشم...زندگی برای دیگران این‌قدر که برای من جدیه جدی نیست...
آدما نه لذت‌هاشون لذته و شادیه..و نه دردها و غم‌هاشون..می‌گن برو بابا...یه گربه‌اس دیگه شش ماه دیگه باز بچه‌دار شده..خودت رو کشتی و شلوغش کردی..مردم گر و گر دارن کشته می‌شن..
کسی نمی‌دونه من برای اون گر و گر کشته شده هم چقدر درد می‌تونم بکشم..که اگه مدت‌هاست خبری دنبال نمی‌کنم برای اینه که خودم تموم می‌شم...
بعد اومدم روی تخت...به نانا گفتم بیاد تو بغلم...اشکام تو موهاش سر خورد و گفتم هیچ وقت گم نشو...هیچ وقت جایی نرو که نتونم پیدات کنم..که اگه صدات زدم جواب ندی.

گوشیم عادت کرده ب اسمت 

تایپ می کنم : خواهش میکنم اسمت رو پیشنهاد میده.

منتظره تایپ کنم خواهش میکنم فلانی ...

خیلی ازت خواهش،کردم تاحالا لابد ک گوشیم حفظ کرده از کی خواهش،کنه .

تایپ میکنم شهرزاد ...اسمت میاد 

لابد از قبل تایپ کردم شهرزاد و فلانی 

تایپ میکنم دوسست دارم اسمت رو در دامه پیشنهاد میده

حفظ کرده چی بنویسه...

می نویسم دلم برات تنگ شده ...اسمت میاد 

می نویسم دلم گرفته اسمت میاد

می نویسم دلم میخواد ت

اسمت میاد

می نویسم دستات رو دوس دارم اسمت میاد 

می نویسم سینه ات رو 

خودش میاد ادامه ی جمله میادد

سینه ات رو برام نگه دار

می خندم 

چ مسخره

چ ربطی ب من داری تو و سینه و.دستا و ....حتی اسمت 

اسمت ب من چ ربطی داره 

می نویسم 

تو دیونه ای گوشیم پیشنهاد میده : شهرزاد.

ب صورت پرستار نگاه نمیکنم ....جواب نمیدم بش ک چی شدی ؟

دردت چیه؟ از چیه؟

امروز چندمه؟ 

آخرای فروردینه ....دیشب کی برگشتیم؟ 

چ اهمیتی داره 

پرستار بم نگاه میکنه ...که تایپ میکنم منتظره حرف بزنم و علاقه ای،ب این کار ندارم 

از زنده بودن خسته ام 

از نداشتن تو.

چ دردی بود درد دیشب 

تو این سه سال دردی نبوده که جواب نده ب مسکن ...

بالا می آوردم هر بار و درد و.درد و درد. دردی ک ساکن نشه 

در د خیلی طول کشید ...سم بود....سمی تلخ ...عین زهر ....منتشر شد تو همه ی بدنم 

چنگ مینداخت

مچاله میکرد

منتظرم بگن برو خونه ...سرم توی دست ...

کاش دوسم میداشتی

لپ تاپ را از اتاق خواب براشتم جایم را عوض کردم بنویسم...دست زیر چانه زده به اطرافم نگاه کردم..همه را توی ذهنم نوشتم و بعدش برداشتم این یکی دو خط را نوشتم.

دلم می‌خواد بنویسم. یعنی فکر می‌کردم زیاد بنویسم. حالا یا خسته‌ام یا دیگه پیر شدم و چیز جدید و جالب و بانمک از قلم و ذهنم درنمیاد یا واقعا چیز بانمک و باحالی وجود نداره یا چی...به‌هرحال نشد که بنویسم.
شاید دلیلش هم این باشه که قدیم هر وقت حس نوشتن می‌اومد می‌نوشتم. جدیدا محافظه‌کار شدم. نه بعدا..نه با ویرایش..نه ..نگران قضاوت این و اون هم هستم خوب.
نکنه این بخونه..نکنه اون بخونه..نکنه این اون‌ فکر رو بکنه..کلا دیگه.
این می‌شه که نمی‌شه.

رو تخت لم دادم. کاری که می‌خوام بش فکر کنم شروع فصل جدیده.

همه چی یه جوریه که از جنس آدم نیس انگار ....احساس غربت میکنم اما نگاه میکنم 

از دور.

به سال زنگ زدم گفتم ناهار بیاره ...پ بمیرم از گشنگی.

همه چی آرایشگاهها ی طرف موسیقی های ناله اش،یه طرف.

آخه چرا بد شدی با من و قلب من ....جونم؟

روبروی آینه نشسته ام...منتظرم شروع کنن،خوشکل کردنم ...آخی.

اینجا آرایشگاهه کیانا جان خدیجه ی سابق هم آرایشگاه داره

تو عمرم این دفتر دستک و اینهمه اینه ندیدم 

پس اینطوریه که ملت جیگر میشن.

من فکر میکردم همه چیه خدا داده بشون.

اینهمه مو و لی و دماغ و ناخن اویزونه ب در دیوار 

این اینه روبرویی خوبه اما خیلی چاق نشون میدتم

انشا لا تعالی یک زمانی خوشکل و لاغر و.مو بلند و ابرو کمند میشم من نیز هم

شبیه دیگر آدمها که خسته در ساحل پلاسند و یک نفر دارد جان می سپارد پیششان و محل بش نمیدن و کاره خودشونه می کنن .

تازه ناهار نخوردم مرغ شکم پر مادرم رو ول مردم اومدم اینجا زیر سشوار و ر رنگ نشستم ...هم آدمم من؟ 

دارم ب لاغری هم فکر میکنم ...پیششششش. تناقض داره افکار م....

سال داره سکته میکنه ک قراره پول آرایشگاه بده 

تو عمرش نبرده من رو همچین جایی ...وقتی دید همه خواهرها می رن گفت خو باشه ...برق نارضایتی در دیدگانش هویدا بود ....

برم اوتوم بکشن. صدام زدن.

هی خانم ...شما دو نفرید یا یه نفر؟

مادرم تلفناش تمومی نداره.

- شهرزاد یه طبق برگ رازقی بیار و یه طبق برگ گل محمدی...شوباش کنیم رو سر عروس دوماد..کل بزن و با اون لباس قشنگه‌ات وقتی میان بریز رو سرشون.

- گل‌هام کمن...زیاد ندارم..

فکر می‌کنم این همون زنیه، مادریه که شب عروسی من انگشتا رو بالا کرد برام و گفت برو برو..برو سوارت شن..گل رازقی و محمدی ازش نخواسته بودم یا حتی بوسه و بغل. فقط اگه یه گوشه می‌ایستاد با چیزی شبیه لبخند نگام می‌کردم هم راضی بودم. ..دلم می‌خواد خوب باشم و بی‌کینه ..هستم ها..قلبم کینه نداره..اما یادم نمی‌ره..نمی‌شه که بره. یعنی به قصد و با تصمیم قبلی اینا رو یادآوری می‌کنم و کاری می‌کنم فراموشم نشه که جو نگیردم و خیلی احساس هم‌خونی و هم‌کونی با کسی واقعیت رو تحریف نکنه.

از من که جواب نمی‌گیره زنگ می‌زنه به سال..سال بی‌خبر می‌ره تموم رازقیا و محمدیا رو پر پر می‌کنه.

- چرا؟

- شهرزاد تو که این‌همه دل‌سیاه نبودی که..شهرزاد تو که دلت سفید و پاک بود...روحت عین پرنده بود...بی‌کینه بودی.

فکر می‌کنم احمق بودم..بچه‌دل...بچه‌طور و بچه‌طبع..
خودش رو برای مادرم لوس می‌کنه..وقتی جلوش می‌گه گل‌های سال رو دور نمی‌ریزم...فکر می‌کنه پشت سرشم این‌طوریه باهاش...نمی‌دونه اول عروسیمون گفته بود هر وقت دس تو دس سال می‌ذارم چندشم می‌شه.

یعنی که سال از طایفه‌ی پایین‌تره..کاست هندیا...
سال اینا طایفه‌ی مرغوبی ندارن و این برای مادرم چندش آور بود که دس بذاره تو دسش..
حالا بش زنگ می‌زنن گل ببره. نمی‌خوام و نمی‌تونم به سال بگم مادرم چطوری در موردش فکر می‌کرد..شایدم بکنه الانم ..

می‌دونم حالا سال رو دوس داره..می‌گه خوبه...فلان...اما نمی‌تونم فراموش کنم

حالا می‌خوان به تن و کارام افتخار کنن

دو سه ما پیش وقتی عبیر رو برای برادرم پسندیدم..گفته بودن نه سیاهه..نه فلانه..پدره و مادره جلوم: چون شبیه شهرزاده خوشش اومده...انگار وجود ندارم از اصل..وقتی برای بیرون و غریبه‌هاس خواستنی و خوب و محل تبلیغ می‌شم...
مادرم زنگ زده به سال که بیارش...کل می‌زنه اون‌جا...شوخی کرده باش که اینا " زن" دوس دارن...خوششون میاد..بیارش برقصه..و تنش این و تنش اون..
بعد سال تازه یادش اومده زنش خواستنی و مرغوبه...باید از بیرون تبلیغ بشه برام که به چشمش بیام..
مگه این تن نبود که زیبا در موردش گفته بود بهاره رهنما؟ وقتی می‌خوره حواسش به هیچ جا نیس؟ مگه این تن نبود که زیبا در موردش گفته بود خوبه بوفالویی هستی...مگه این تن نبود که گوشتی و آویزون و دمده و توباغ نیست و شیک نیست و پیرمرد پسند و لرپسند و عرب پسند و...

باشه..
من نه تنم و نه صدام برای دعوا و کل کل و بگو مگو آفریده نشده..اما می‌تونم بی‌دعوا هم بگم و می‌گم..
دیگه نمی‌تونم بگم برام مهم نیست..مهم نیستا...اما خودم رو مجبور می‌کنم بگم که زمانی ..که همین چند هفته بعد اگه حالم بد بود ...بد شد..و مادرم زنگ نزد که بگه زنده‌ای یا مرده به خودم نگم باز خرت کردن؟ وقتی بت نیاز داشتن یادت افتادن؟

استفاده‌ی ابزاری می‌کنن از آدم.

زیبا برای خر  کردنم می‌گه دردت تو سرم شهرزاد...دردت تو جونم...دردت تو قلبم بخوره شهرزاد..درد و بلات تو چشمام بخوره انشالا....
بیا دیگه.

می‌دونه چی بگه.
بش می‌گم حموم نرفتم..
- خودم می‌برمت حموم...از خدامه...ماهی به این چاق و چله‌ای رو بنداز تو تشت و بیفتی به جونش با شلنگ و کیسه..

- بمیر..درد دارم می‌گم..

- شهرزاد تموم دردات وسط سرم رفتم مرغ رو گذاشتم..باشه پوپولو؟ باشه چاقالو؟

نگاش کن...متقلب..

مادرم هزارب ار...دخترها ده هزار بار زنگ زدن بیا.

فردا عروسی خواهر کوچیکه‌اس..مادرم همین الان زنگ زده بود که بیا...ما زنی جز تو نداریم...کی کل بزنه...کی برقصه...می‌گم حالم خوب نیست..نای نشستن ندارم..

- خوب برو آمپول بزن..بیا خواهرات رو تو حساب باز کردن...کیو نشون بدیم به خونواده‌ی سید پس؟
دردم رو می‌خورم و می‌گم نمی‌تونم..
- بیا می‌خوایم جلوی اینا به رونات افتخار کنیم...کی قر بده و بخرامه جلوشون؟

زیبا دویده سرکتاب برام باز کرده.
- شهرزاد اسفند دود کن و صدقه بده..افتاده که تو چشم می‌افتی...افتاده که لباست چشم همه رو می‌گیره و آرایشت..شهرزاد زنه گفت بش بگو از همین حالا بش بگو که با اسفند و صدقه بیاد..شهرزاد
دلم می‌خواد بخندم اما درد نمی‌ذاره..
دیونه‌اس اینم..هیچ وقت درست نمی‌شه..خرافات تا عمق وجودش می‌جوشه...اگه حالم خوب بود بش می‌گفتم ولچ یا سرکتاب..؟!
می‌بینه جواب نمی‌گیره..می‌گه مرغ شکم پر درست کردم..مادرم هم خورش سبزی...بیا..رفتم که بذارمش تو فر.
نذاشتن نرم.

ممد همیشه عاشق بود. همیشه در حالتی تمام عاشق یا نیمه عاشق به سر می‌برد...حسودیم می‌شد به زن‌هایی که دوستشون داشت و غبطه می‌خوردم به حالش..می‌تونست زود به زود عاشق بشه  هر بار با تمام وجود انگار دل می‌داد و همیشه هم ترک می‌شد و آدم عوض می‌کرد...
من فکر می‌کنم این یه مرضِ یه بیماریه که توی خون افراد خانواده‌ی پدری ِ من وجود داره.
از مجنون بنی‌عامرشون گرفته تا همین پدرم که خدا می‌دونه چرا هنوز وقتی مادرم روبروشه و دارن صبح تا شب تو سر و کله‌ی هم با دعوا می‌زنن...تا بگه زکیه اشکاش اومده و تا ترانه‌ای عاشقانه از جایی پخش بشه آه کشیده و به مادرم نگاه کرده..اکثر مردای فامیل پدرم یکی دوتا قصه‌ی عاشقانه‌ی پر و پیمان که خبرش دنیا رو گرفته و کار به خون و خون‌ریزی حتی کشیده با طوایف دیگه اعم از عرب و عجم داشتن...دخترا هم بودن.
خیلی سر به راه و بی دست و پا نبودن تو این داستان. .. با توسل به قانون و زور و فلان برداشتن زن آدمایی شدن که تا ده بیست سال پیش تابو بود قاتی شدن باشون...بعضیاشون زن دوم و سوم حتی شدن برای دل خودشون...حالا گیریم بعدش ...ماجراهای پنجاه سال پیش هم با کشته شدن و تبعیدشون به کشورای دیگه یا دادنشون به پیرمردای صحرانشین همراه می‌شده..
هیچ وقت نباید برمی‌گشتن به خانواده..
اما کار خودشون رو می‌کردن...عشق کار خودش رو می‌کرد...پایانای تلخ و شیرین و خونین و غمگین و شاد خودش رو رقم می‌زد...
چند وقت پیش یکی از دخترا رو دیدم..زن مردی عشایری شده بود...بچه بغل اومده بودن...زن دوم مرد شده بود...پدرم راهش نداده بود تو خونه..دختر پسرعموش بود و به دایی‌اش زنگ زده بود که بگه چطور غیرت دارن که تا حالا زنده نگه‌اش داشتن...
که تیری چند درمیاد مگه...یه تیر حرومش کنن برن اعدام شن..توشون مرد نیس مگه؟
لاف می‌زنه بابام...دلم براش می‌سوزه که اگه بدونه من چه دلایل واضح و روشنی دارم برای زنده نمونده چه می‌گه و تیری چند بام حساب می‌کنه..برام درواقع...برای کشتنم...مردنم..هیچ.
نمی‌کشتم اما نمی‌خوامم که من بکشمش.
اینه که گاه وقتی باد می‌وزه و تموم اون طوفانی توی قلب و سرم زیر و رو می‌شه..اگه ببیندم و بپرسه چی شده بابا؟ حالت بده؟ می‌گم آره ...می‌گه الله ایشافیچ..خدا شفات بده..نگاش می‌کنم..بوی خوشش تو فضا هست...چشمای سبز تیره‌اش می‌درخشه تو حجم بادامی درشتشون..تمیزی‌اش..دوست دارم بش بگم اندعیلی...دعا کن برام..اما می‌دونم دوس ندارم شفا پیدا کنم...دوس دشاتن رو دوس دارم..عشق رو دوس دارم..او رو دوس دارم..
پسرعموی بابام بش گفته بود که تو شانس اوردی که عاشق زنتی..همه که نیستن...بابام گفته بود آره من شب عروسی دیدمش...همین..
از درد می‌پیچم و فکر می‌کنم با بقیه فرق می‌کنم انگار...من؟ می‌میرم از این آب مسموم.

حالم خوب نمی‌شه انگار. درد ولم نمی‎کنه.

حواسم‌پرته و تمرکز ندارم. جواب جی‌میل مردم رو با پست می‌دم. چیزی رو که باید این‌جا یادداشت کنم می‌بینم تو جی‌میل دارم می‌نویسم...پاکش می‌کنم و بعد از خودم می‌پرسم کجا باید می‌نوشتمش؟درد تمرکزم رو گرفته. لم می‌دم درد هست..می‌شینم راه می‌رم..خسته‌ام می‌دونم فقط....اگه
وقتی به او فکر می‌کنم دردم بیشتر می‌شه. اگه کمی، ذره‌ای احساس عشق کنم یا چیزهایی که همراه عشق میاد دردم بیشتر می‌شه اگه کمی هورمونا ترشح‌شون غلیظ‌تر شه حالم بدتر می‌شه..دردم شدیدتر می‌شه...درد کشنده می‌شه و غیرقابل تحمل..حالت تهوع زیاد می‌شه...انگار درد زایمان بیاد..انگار چیزی که به صلب زن بودن کاری داشته باشه..
درد عین رگ توی پاهام می‌دوه..نمی‌تونم چیزی بخورم و حتی صدای پنکه هم آزاردهنده می‌شه..صدای عطسه‌ی آدما...صدای گربه‌ها..صدای..
اگه خوب بودم می‌رفتم بیرون..می‌رفتم ...درد با چنگالای  گوشه‌های تنم رو مچاله می‌کنه..با ناخناش چنگ می‌ندازه..
با درد فکر می‌کنم قدیم یه ترانه بود از کی ؟ داریوش؟ ابی؟

می‌خوند عشق مثل ...پرنده‌اس...عشق چشمه آبی اما کشنده‌است..یه تیکه‌اش بود که می‌خوند من می‌میرم از این آب مسموم..یا درد مسموم..یادم نمیاد..قدیما وقتی ملت عاشق می‌شدن می‌رفتن گوشش می‌دادن...ممد..پسرعموهای بابام..فقط مردا می‌تونستن بگن عاشقن..جارش بزنن و براش غمگین باشن...
من هر وقت عاشق شدم همه فهمیدن...از دردهام..از نگفتنم فهمیدن..از جار نزدنم..
از آب مسمومی که ازش می‌مردم و می‌میرم..از نخوردن و خوردنش می‌میرم..

یه دسبند کاغذی با چسب نواری سر و ته هم اومده الان به دس دارم و نانا داره پیشنهاد می‌ده که حتی شب عروسی می‌تونی دستت کنی نه ماما؟

بن تموم کلمس‌های مخصوص سر لوله‌های گاز رو جمع می‌کرد: ماما برات جواهر اوردم...حداقل موقع مهمونی می‌تونی انگشتت کنی، نه ماما؟ مثل انگشتر می‌مونه خوب.حالا با دسبند کاغذیم نشستم و فکر می‌کنم اگر برم عروسی این‌طوری جواب مینا رو چی دارم بدم؟

فکر کنم از مژه‌هام آویزونم کنه.

توی اتاق بچه‌ها نشسته‌ام. پنجره‌ها باز. صدای شر شر بارون. نانا هر ربع ساعت یه بار برام کاردستی‌ای ...امممممم... اوهو..اوهو...خوب...می‌شه گفت جالب...تقریبا جالب...درست می‌کنه. موقع درست کردنش آهنگی زمزمه می‌کنه....یک دایره چسبیده ته مداد..یک کرم چسب خورده که با دیدنش از ذوق باید بمیرم..یک لیوان پفیلا که تبدیل به ماشین می‌شه و من نمی‌دونم سر و ته‌اش کجاست و چرا  باید فکر کنم ماشینه...اما با توضیحات نانا در واقع حس می‌کنم قانع شدم که این لیوان برعکس با کاغذهای کوچولوی مچاله شده روش می‌تونه ماشین باشه...یک کاغذ سفید بریده شده به صورت نیم‌دایره: ماما کلاه‌گیس..روی سرش قرار داره الان...
چشمای خسته‌ای دارم و روی موهام ترکیبی از سه رنگ هست: بنفش..قرمز.. قهوه‌ای.

زن هاشم به هاشم گفته که درختچه‌ی رازقی جن رو جمع می‌کنه. هر چی هاشم گفته بخریم این گفته نه جن‌جمع‌کنه. جن میاره تو خونه.

داشتم به رازقیا آب می‌دادم و علف هرز می‌چیدم..زورکی و با خستگی. سال نشسته بود رو تخت.
- کس مادر هاشم و کس مادر زن هاشم.
این بود جوابم.
سال تسبیح رو چرخوند دور دستش خندید و گفت: احسنت.
فقط چون رازقی‌ها خوشبوان و سال می‌بره دفترش عطری می‌شه، محیط...بعد می‌پرسن رازقیه کیه اون می‌گه خانومم کاشته.
این درد داره گوئیا.

زندگی آی زندگی

چندتا از برگای کم رنگ و ترد لیمو رو می‌شورم می‌ندازم تو قوری...بوش خوبه...دم میاد...سال رد می‌شه...
بوهای خوب اختراع می‌کنی..چای رو مزه مزه می‌کنم..حالم جا میاد.