بعد یادم آمد بیتا فرهی
دافِ ابرو پهن و مانتواپلدار و فُکلیِ روشنفکر و هنریِ دهه شصت بود. من
هامون را نمیدانستم چیست راستش. یکبار دبیرستانی بودم و یک چیزی نوشتم و
رتبه آورد آن چیز و به واسطهی رتبه آورد آن چیز شد که با کلی آدم آشنا شدم
که همهاشان هامون را میشناختند و ازش میگفتند. هامون هنوز یک چیز مهم بود و خواه ناخواه خودش را نشان میداد توی حرف زدنها و بحث و تکیهکلامها...از خسرو شکیباییاش که
همهاشان نشسته بودند باهاش حرف زده بودند از دغدغههایش..از بیتا
فرهیاش..از..
آن موقعها برای دیدن فیلم باید یک سری شرایط و فلان دارا بودی. مثلا ویدیویی تلویزیون رنگیای..چیزی..خوب نبود و من فکر میکردم بزرگ شدم و مهم و هنرمند و اینها یک هامون میبینم که بیا و ببین. صدتا فکرِ روشن از کنارش رد شود تعظیم کند.
یک چیزی هم بگویم اینجا که آدمها در مورد من عموما یک اشتباه مرتکب میشوند. من را روشنفکر قلمداد میکنند. در صورتیکه سالها بعد که نانا دنیا آمده بود و من یک آقای چرب و چیلی پیدا کرده بودم با کلی جوش عفونی توی صورت که ازش فیلمهایی میخریدم که زمانی ندیدنشان باعث میشد حس کنم چیزهایی از دست دادهام و فلان، سالها بعد وقتی فیلم را دیدم دیگر از سن درد گرفتنم گذشته بود.. با حال و هوایی خیلی غیرحرفهایی به دیدن فیلم پرداختم..یعنی دیدن فیلم جز تبسم به مدل موی بیتا جان و فکلش و داد و بیداد خسرو شیرین دهنان و اینها چیز زیادی برای من نداشت.
این بود که سرم را گرم کردم بین خودم و خودم به تامل در مدل راه رفتن دهه شصتی و عصبانیتهای آن دوران بیتا فرهیها و با خودم شمردم در این تاریخ من کجا بودم و چه میکردم. نتایج درخشان نبود پس ملافههای رنگی را دیدم و دآعوآهای خسرو را تماشا کردم و وسطش از خودم پرسیدم عمو جیریان دآعاوا چیّه؟.. خلاصه یا دست درد ِ توی فیلم کوتاه بود و نرسید به یکی از تخمهای وجودم که فشارش دهد و من جیغ بزنم آخخخ. .یا من آنقدر روشنفکر نبودم که کلا متوجه شوم جیریان دآعاوا چیه اونجا ..یا بعد پساروشنفکری و خالهزنکی وجودم چنان بالا گرفته بود که ترجیح دادم به مدل مو و طول مانتو و اپل و فکل بیتای عزیز توجه کنم..و قاتی کردنای ناشی از دردهای غیرآبگوشتیش یا چی..
این شد که بیتا فرهی برای من یکطور تندیس فکل و اپل و مانتوی بلند و در عینحال روشنفکری و دافیسم دهه شصتی شد که یک سری عملیاتی با خودش داشته باشد در رابطه با هنر و نقاشی و عصبانیت و تلخی و اینها .. که رضا قاسمی ممکن است در دورهای که ایران بود یا عباس معروفی نیز هم در آرزوی وصالش بمیرند..نه..این زیادی است..نمیرند..با زنهایی از آن مدل مراوده و معاشرت داشته باشند و بعد بروند آن ور جایشان دهند در تمامامخصوص ..چاه بابلی..آخرین وردی که آخرین گوسفند خوانده و چیزهایی زین دست.
ما هم خیلی دیر شده نگاهشان کنیم و فکر کنیم ای بابا اون موقع مد بود خوب.
آن موقعها برای دیدن فیلم باید یک سری شرایط و فلان دارا بودی. مثلا ویدیویی تلویزیون رنگیای..چیزی..خوب نبود و من فکر میکردم بزرگ شدم و مهم و هنرمند و اینها یک هامون میبینم که بیا و ببین. صدتا فکرِ روشن از کنارش رد شود تعظیم کند.
یک چیزی هم بگویم اینجا که آدمها در مورد من عموما یک اشتباه مرتکب میشوند. من را روشنفکر قلمداد میکنند. در صورتیکه سالها بعد که نانا دنیا آمده بود و من یک آقای چرب و چیلی پیدا کرده بودم با کلی جوش عفونی توی صورت که ازش فیلمهایی میخریدم که زمانی ندیدنشان باعث میشد حس کنم چیزهایی از دست دادهام و فلان، سالها بعد وقتی فیلم را دیدم دیگر از سن درد گرفتنم گذشته بود.. با حال و هوایی خیلی غیرحرفهایی به دیدن فیلم پرداختم..یعنی دیدن فیلم جز تبسم به مدل موی بیتا جان و فکلش و داد و بیداد خسرو شیرین دهنان و اینها چیز زیادی برای من نداشت.
این بود که سرم را گرم کردم بین خودم و خودم به تامل در مدل راه رفتن دهه شصتی و عصبانیتهای آن دوران بیتا فرهیها و با خودم شمردم در این تاریخ من کجا بودم و چه میکردم. نتایج درخشان نبود پس ملافههای رنگی را دیدم و دآعوآهای خسرو را تماشا کردم و وسطش از خودم پرسیدم عمو جیریان دآعاوا چیّه؟.. خلاصه یا دست درد ِ توی فیلم کوتاه بود و نرسید به یکی از تخمهای وجودم که فشارش دهد و من جیغ بزنم آخخخ. .یا من آنقدر روشنفکر نبودم که کلا متوجه شوم جیریان دآعاوا چیه اونجا ..یا بعد پساروشنفکری و خالهزنکی وجودم چنان بالا گرفته بود که ترجیح دادم به مدل مو و طول مانتو و اپل و فکل بیتای عزیز توجه کنم..و قاتی کردنای ناشی از دردهای غیرآبگوشتیش یا چی..
این شد که بیتا فرهی برای من یکطور تندیس فکل و اپل و مانتوی بلند و در عینحال روشنفکری و دافیسم دهه شصتی شد که یک سری عملیاتی با خودش داشته باشد در رابطه با هنر و نقاشی و عصبانیت و تلخی و اینها .. که رضا قاسمی ممکن است در دورهای که ایران بود یا عباس معروفی نیز هم در آرزوی وصالش بمیرند..نه..این زیادی است..نمیرند..با زنهایی از آن مدل مراوده و معاشرت داشته باشند و بعد بروند آن ور جایشان دهند در تمامامخصوص ..چاه بابلی..آخرین وردی که آخرین گوسفند خوانده و چیزهایی زین دست.
ما هم خیلی دیر شده نگاهشان کنیم و فکر کنیم ای بابا اون موقع مد بود خوب.
..مثلا از حال رفته..شروع کرده زدنم که تو گولم زدی..من پیاز و قارچ و فلفل بُولمه نمیخورم...به فلفل بولمهاش میخندم و بش میگم پیاز و سیر و لیموشو قبل از میکس کردنش دراوردم دختر...میگه قارچ و فلفل بولمهاش رو چی؟! میگم اونا رو نه دیگه غلام...منو میزنه که مامان بد متقلب...
